(en is het dan zo fout om hem dan zelf binnenstebuiten aan te trekken?)

Afgebladderde oogklitten laten je zien.

Zonder peuterende klauwtjes blijf je onziend.

Door afgepelde vertelsels krijg je inzicht.

Zicht in wat er achter geklitte ogen zindert.

Zorgzame strelen geven zin.

Zin in schoorvoetend zien.

(Door schrapend gegluur begrijp je.)

~  Le fabuleux destin d’Amélie Poulain

De manier waarop gij, steeds weer, mij weet te embelliren,

waarop gij met gevoel voor ritme uw kromme tenen schaak zet

en mijn kloppende liefde weet te vangen met uw net van veel te lange wimpers.

Uw donzige oren trekken aan demijne, uw wervelende hoofdhaar weet mij te vervoeren.

Jouw tintelende vingertoppen begoochelen vlug, snel genoeg voor de bonk van ons hart.

Vijverdiepe oogpoelen weigeren te ont-goochelen, ze brilleren mij blind voor wat niet wil.

Vieze volle vatsige versleten vlaaien.

Ze zijn niet lief. Nooit lief.

Kunnen ze niet zijn.

Niet met wollen winterwantjes.

Aan hun wazige winterhandjes.

Gij zijt mijne splinter.

Gij zijt mijn pelsje in de winter.

Gij zijt mijn vinger om te porren.

Gij zijt mijn varken zonder knorren.

Gij zijt mijn gordijn om in te hangen.

Gij zijt mijn rood bebloste wangen.

Gij zijt mijn post-it die blijft kleven.

Gij zijt mijn mooiste woord ooit geschreven.

Gij zijt mijn kruimeltje wit brood.

Gij zijt mijn stuk geruststellend bloot.

Gij zijt mijn welriekende vampier.

Gij zijt mijn overbelaste lachspier.

Gij zijt mijn handdoek om te drogen.

Gij zijt mijn glitter in twee ogen.

Gij zijt mijn bakje om te zappen.

Gij zijt mijn vleugels die hard flappen.

Gij zijt mijn schoenen deftig knopen.

Gij zijt mijn plek om bij te hopen.

Gij zijt mijn wanordelijk overzicht.

Gij zijt mijn stevig evenwicht.

en alles gaat voorbij 

Maar ik geloof,

ik geloof,

ik geloof,

ik geloof,

ik geloof in jou en mij…

Boudewijn de Groot – Avond

<3 RogierPierPoesVisKiekenKleintjeAap

Faking an action cus no one’s looking.
 

Song to Sing When I’m Lonely – John Frusciante

En zijn eerder relatief.

Ze begrijpen mensenwoorden

En uiten zich als woordendief.

Fluisteren is liegen,

Over woorden vol van klank.

Wanneer gefluister weerklinkt,

Is het blad niet meer zo blank.

Poëzie doet zwijmelen,

Relatieve leugens niet.

Poëzie is leugens uiten,

Waar een boom soms van verschiet.

begonnen met een zucht

opgewassen tegen stormen

een kasteel

een kasteel van lucht.

Kleurloos en onbezonnen

soms kun je barsten zien

soort van tintelende grenzen

onbuigzaam

onbuigzaam heel misschien.

Ik wil niet ruilen voor 1000 vlidners

en ik zet het nooit te koop

1 ding wil ik niet verliezen

mijn droom

mijn droom van hoop.

weer je haakjes

weer je haakjes op je mond

laat me los jij

jij met je weerhaakjes

(op je mond.)

In je rug porren en in je zij.

Eens kijken hoe je snoeten trekt.

Als je mij ziet ben je blij.

Ik heb drupjes horen vallen. Als potloodpuntjes blauw en groen. Toe, neem een teugje, je billen

blijven vast wel droog. ‘t Overviel mij, als het vallen van de blaadjes. Let je even niet op, staat

daar ‘n  bloempje met een steeltje met een blaadje met een knop. Grote? Ja kleintje? Krijg ik een

streeltje? Over je kopje als je dat wil. Met bevende klauwtjes, adertjes knappen met een gil.

Ik kende het niet

Ik kende u niet

Ik wou het wel

Ik wou het kennen

Ik wou u wel eens ontvoeren

Ik zag u zitten

Daar

Zitten

In de steentjes

Ge luisterde naar de egeltjes

Op de steentjes

Die voor eeuwig liggen

Vastliggen op papier

Maar gij ook ze

Lees maar.

Op mijn papier.

Mijn. Papier.