Bomen fluisteren poëzie
Bomen staan rotsvast
En zijn eerder relatief.
Ze begrijpen mensenwoorden
En uiten zich als woordendief.
Fluisteren is liegen,
Over woorden vol van klank.
Wanneer gefluister weerklinkt,
Is het blad niet meer zo blank.
Poëzie doet zwijmelen,
Relatieve leugens niet.
Poëzie is leugens uiten,
Waar een boom soms van verschiet.
